i
f
خلاصه اطلاعات
x
غذا
كباب لقمه
f
تاریخ
۱۳۹۴/۱۰/۰۱
a
نویسنده
پوریا احمدی
نقاط قوت
- قیمت مناسب
- غذای اصیل و با کیفیت
- زمان آماده شدن سفارش، مناسب
نقاط ضعف
- محیط کوچک به نسبت مشتری های زیاد
امتیازات

١,٠
محیط و نما
٢,٠
سرویس دهی

٧,٠
طعم و کیفیت غذا
۵,٠
ارزش دربرابر قیمت
امتیاز نهایی:
٣,٠/۱۰
کلاس بندی:
یک ستاره
y
y
y
y
y
مقدمه:

ساعت دوازده و نیم ظهر روز چهارشنبه بیست و هشتم فروردین، اینجا خیابان جمهوری تهران و بعد از یک پیاده روی دوازده هزار قدمه –به گواهی قدم شمار سامسونگ– در یک روز بهاری "رضا لقمه" کباب لقمه فروشی معروف و قدیمی خیابان میرزا کوچک خان می تونست اولین –و شاید بهترین– انتخاب برای لذت از یک غذای ایرانی و نوشتن یک بررسی موشکافانه باشه. از اونجایی که چند قدم بالاتر از همین مغازه، کبابی دیگه ای تحت عنوان "بابا میرزا" دقیقا همین محصول رو با همین محتویات عرضه می کرد –و من درست دو شب قبل شام رو اونجا خورده بودم– تصمیم گرفتم تا با اطلاعات تر و تازه ای که از طعم کباب بابامیرزا داشتم طی یک رقابت هیجان انگیز بالاخره یکی رو برای پیشنهاد به بقیه انتخاب کنم. ساعت دقیقا ۱۲:۴۰ دقیقه بود که ماموران چاشنی گیر –با لباس مبدل آدم‌های معمولی(!)– وارد مغازه شدند.

محیط و نما:
١,٠/۱۰

کسانی که خیابان میرزا کوچک خان رو دیده باشند می دونند که در ساعات کاری نباید از این خیابان پر تردد انتظار آرامش و حتی جای پارک داشت. اینجا که به نوعی از اصلی ترین محله های مرکزی تهران محسوب میشه، حتی در طول شب هم به خاطر همین دو مغازه اسیر پارک های دوبل و سوبل شده و احیانا اگر قصد خوردن غذا در داخل مغازه رو داشته باشید باید ماشین رو صد متری بالا یا پایین تر از در ورودی پارک کنید. همین چند خط نشون میده که به احتمال زیاد برای پیدا کردن چند صندلی خالی در داخل مغازه هم باید چند دقیقه ای رو معطل بشید و از این حیث "رضا لقمه" اغلب به خاطر مشتری بیشتری که داره دچار ازدحام و شلوغی بیشتری بوده و هست. داخل مغازه یک فضای سی چهل متری که دور تا دورش –با صندلی و میزهای کوچک– برای نشستن تعبیه شده؛ می تونه میزبان بیست تا بیست و پنج نفر مشتری نشسته و تعدادی هم مشتری منتظر و سرپایی باشه. در حالی که بابامیرزا نهایتا ۶ تا هفت نفر رو بتونه روی صندلی های چوبی و قدیمی خودش جا بده که البته به نسبت مشتری این تناسب منطقی به نظر می رسه.

سرویس دهی:
٢,٠/۱۰

طبق روال این تیپ مغازه های پرمشتری و شلوغ شما اول باید سفارش رو ثبت و هزینه اون رو پرداخت کنید و تا آماده شدنش منتظر بمونید و موقع تحویل هم –حتی در صورتی که قصد خوردن غذا رو در داخل داشته باشید– شخصا به پیشخوان مغازه مراجعه کنید. ساعت ۱۲:۴۳ دقیقه سفارش ما توسط صندوق‌دار ثبت و بعد از نه دقیقه –۱۲:۵۲– وقتی که با رفتن چند مشتری جایی برای نشستن پیدا کرده بودیم غذا رسید. این مدت زمان در مغازه رقیب –با توجه به شب بودن و مراجعه کمتر– به سه دقیقه هم نرسید اما خب نه دقیقه هم زمان قابل قبولی برای آماده کردن ۱۰ لقمه ی داغ و تازه توی شلوغی این مغازه بود. روی هر میز چند عدد سس پمپی و یک جعبه دستمال هم بود چیزی که با توجه به نبودنش در مغازه "بابامیرزا" باید بهش اشاره می شد.

طعم و کیفیت غذا:
٧,٠/۱۰

رقابت به جای حساس خودش رسیده بود و طعم دو کباب می تونست تکلیف تمام نقطه ضعف های دیگه رو هم معلوم کنه. چرا که با توجه نمره سایر قسمت ها کاملا مشخص هست که تنها چیزی که شما رو برای خوردن کباب لقمه به این خیابون می کشه طعم بی نظیر و ترکیب مخصوصی هست که هر سرآشپز برای کباب خودش داره. همون طور که قبلا هم بهش اشاره شد محتویات هر دوی لقمه ها یکسان هست (نان لواش، گوشت تازه، پیاز و جعفری) که این کار قضاوت رو وارد جزئیات میلیمتری می کنه.
طبق سنت چاشنی گیران حرفه ای اولین لقمه باید بدون سس و دیگر افزودنی ها خورده بشه که طعم منحصر به فرد غذا جایی برای پنهان شدن پیدا نکنه و درست در همین لحظه "بابامیرزا" قافیه رو به "رضا لقمه" می بازه و طعم خارق العاده ی این کباب –که با تندی دقیق و به اندازه اش– "رضا لقمه" با اختلاف چشم گیری بالاتر از رقیب قدیمی خودش قرار میده و تکلیف برنده این رقابت رو معلوم می کنه.

پیاز مخلوط با گوشت خوب و به اندازه در نظر گرفته شده اما پیازی که به عنوان چاشنی داخل لقمه قرار گرفته به نظر کمی زیاد می رسه. جعفری هم چیز زیادی برای گفتن نداره اما در مورد نان من شخصا ترجیح می دادم که لقمه هام رو با نان کمتری بخورم که در واقع چیزی رو در اصل ماجرا عوض نمی کنه و حتی سس هیچ یک از مغازه ها هم چیز خاصی رو به موارد این رقابت اضافه نمی کنه.

ارزش دربرابر قیمت:
۵,٠/۱۰

پرداخت ۱۵ هزار تومن برای خوردن ده لقمه لذیذ –که می تونه حداقل یک وعده غذای کافی برای دو نفر باشه– چیزی نیست که شما از اون پشیمون باشید اما این خودش می تونه کیفیت مواد اولیه تهیه غذا رو به چالش بکشه و سوالاتی رو در رابطه با اون ایجاد کنه. به هر صورت شما نمی تونید در تمام نقاط این شهر کباب لقمه ی خوش طعم و تازه ای رو در این سطح با قیمت ۱۵۰۰ تومان پیدا کنید. یکسان بودن قیمت دو مغازه هم با توجه به نقاط ضعف و قوت مقایسه شده؛ بیشتر می تونه به نفع "رضا لقمه" تموم بشه که حجم بیشتر مشتریان این مجموعه خود گواهی بر این مدعاست.

روی هم رفته:
٣,٠/۱۰

مجموعه "رضا لقمه" که با توجه به موقعیت جغرافیایی و تعداد کم رقبا –در عرصه غذای ایرانی با این سبک و سیاق ساندویچی– و با تکیه بر حجم انبوه تقاضا حتی اگر در تمام بخش ها هم با نمره صفر مردود شود احتمالا با احتساب سود روزانه تفاوت چندانی برایش نمی کند. حضور مشتریان ثابت و همیشگی –که شما هم بعد از امتحان غذا به احتمال زیاد یکی از اونها خواهید بود– و سود خوب و کافی مجموعه در نهایت به کاهش سرعت پیشرفت این برند موفق ایرانی منجر میشه. اما وقعا تجربه موفقی که قریب به شصت و سه سال آزمون سوددهی خودش رو در یکی از پرتدد ترین محله های تهران با نمره بالایی پس داده پتانسیل بالاتری رو برای سرمایه گذاری های بیشتر و گسترده تر در سطح کشور و حتی بین الملل –با هدف معرفی غذای ایرانی و جذب توریست– نشون نمیده؟!

برچسب ها:

عضویت






ادامه

ورود کاربران



ورود