i
f
خلاصه اطلاعات
x
غذا
پیتزا میلانو
f
تاریخ
۱۳۹۴/۱۰/۰۲
a
نویسنده
سیاوش نوروزی
نقاط قوت
- محیط و اتمسفر خوب
- سوپ سیب زمینی منحصر به فرد
- قیمت های مناسب و اقتصادی
نقاط ضعف
- پیتزای بسیار معمولی و بی طعم
- موسیقی نامناسب
امتیازات

٧,٠
محیط و نما
٧,٠
سرویس دهی

۵,٠
طعم و کیفیت غذا
٨,۵
ارزش دربرابر قیمت
امتیاز نهایی:
۶,٠/۱۰
کلاس بندی:
سه ستاره
y
y
y
y
y
مقدمه:

چند وقتی میشد که دورِ هم برای شام به رستوران نرفته بودیم. قبل از امتحانات دانشگاه بود که یه روز آرش روی فیسبوکش صفحه ی بلامونیکا رو باز کرد و به من نشون داد. رستوران ایتالیایی جالبی به نظر میرسید با دیزاین و نمایی زیبا. بعد از امتحانها هم چند دفعه ای برنامه به کنسلی خورد تا اینکه بالاخره سه شنبه شب برنامه ی همه‌مون جور شد. من برای نوشتن نقد کمی دو به شک بودم اما وقتی رسیدیم و بلامونیکا رو دیدم و پس از اون، وقتی به سمت میزمون راهنمایی شدیم و با سرویس دهی محترمانه ای هم از جانب پرسنل مواجه شدیم، تصمیم گرفتم از همه لحاظ این رستوران رو بررسی کنم.

محیط و نما:
٧,٠/۱۰

از آدرس بلامونیکا فقط «خیابان وزرا» رو می­دونستم. برای همین وقتی توی خیابان مطهری بودم از برنامه foursquare روی تلفنم استفاده کردم و در لیست رستوران های ایتالیایی نزدیکِ خودم، بلامونیکا گزینه ی اول لیست بود. خیلی راحت آدرس رو پیدا کردم و نمای بلامونیکا به خوبی در حین حرکت مشخص بود. خوشبختانه جای پارک هم بود و مشکلی از این لحاظ نداشتم. البته مشخصاً برای صرف نهار، پیدا کردن جای پارک در نواحی مرکزی شهر کمی مشکل خواهد بود و نداشتنِ پارکینگ برای چنین رستورانی شاید یک نقطه ضعف به حساب بیاد. یه کم طول کشید تا آرش و پوریا و حسین و حمیدرضا برسند. رسیدند و همگی رفتیم داخل. در راهرو و راه پله طراحی مناسبی دیده میشد. از تابلوها و چراغهای دیوارکوب بگیر تا مجسمه های نیم تنه. طراحی داخلیِ سالن هم بسیار زیبا بود. هرچند -به دلیل مشکلی که برای سیستم برقی­شون پیش اومده بود- نور برای عکاسی بسیار کم بود اما من به شخصه از نور کم استقبال میکنم و اون شب هم حسابی از بودن توی چنین محیطی لذت ­بردم. اتمسفرِ موجود خوب بود و باعث شد این رستوران، همون شب به لیستِ من برای قرارهای دو نفره و به لیست پوریا برای قرار های کاریش اضافه بشه. نکته ی قابل توجه موسیقی بلامونیکا بود. قطعات موسیقی که انتخاب میشد چندان مناسب فضا نبود و به نظر میرسید وقت چندانی برای انتخاب playlist مناسب و درخورِ فضا گذاشته نشده است. اما خوشبختانه صدای موسیقی حجم بالایی نداشت و باعث به وجود آمدن همهمه نمیشد.

سرویس دهی:
٧,٠/۱۰

در بدو ورود به ساختمان، هیج پیشخدمتی بیرونِ درِ ورودی یا حتی پس از ورود به ساختمان در راهروی همکف وجود نداشت تا به ما خوش‌­آمد بگه و این اتفاق به محض ورود به رستوران که در طبقه دوم بود افتاد. ما رو به یک میز ۶ نفره (با این که برای ۴ نفر رزرو کرده بودیم و یک نفر اضافه تر همراهیمون میکرد) راهنمایی کردند و پس از اینکه دور میز مستقر شدیم، با آب از ما پذیرایی شد. بر خلاف انتظارم کسی از پرسنل برای تحویل گرفتن کت من و بقیه دوستانم اقدام نکرد و مجبور شدیم لباس ها رو تا کنیم و روی صندلی کنار خودمون قرار بدیم. با این حال برخورد پرسنل در تمام شب، از لحظه ی ورود تا هنگام خروج محترمانه و خوب بود و در طول شب چند بار به سر میز ما آمدند و ازمون پرسیدند که آیا کم و کسر داریم یا خیر. ضعفِ دیگر سرویس دهی اونجایی بود که من یک نوشیدنی مجدد خواستم و پس از ده دقیقه معطلی مجبور شدم دوباره درخواستمو تکرار کنم که البته با عذرخواهی گارسون همراه بود.

طعم و کیفیت غذا:
۵,٠/۱۰

ساعت ۱۰:۱۵ دقیقه بود که سفارش دادیم. من ابتدا به ساکن نظرم به استیک جلب شد و میخواستم از بین استیک قارچ و استیک فلفل یکی رو انتخاب کنم. اما وقتی فهمیدم حسین استیک قارچ انتخاب کرده ترجیح دادم یه غذای متفاوت از بچه ها انتخاب کنم که بتونم طعم های مختلف رو با هم مقایسه کنم. برای همین پیتزا میلانو انتخاب کردم. برای پیش غذا هم انتخابم سوپ بود که به پیشنهاد پیشخدمت، سوپ روز (سوپ سیب زمینی) رو انتخاب کردم که به گفته ی خودشون خوشمزه تر از بقیه سوپ هاشون هست. ساعت ۱۰:۲۳ دقیقه پیش غذای من رسید. اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد، دیزاین پیش‌غذا بود. سوپ در نان روگن سرو میشد. مزه ی سوپ برای من که یک طرفدار پر و پا قرصِ سوپ ها هستم واقعاً خاص و عالی بود و در عین حال که حالت عسلی و غلیظ داشت مزه ی دلنشینی از فلفل هم در اون حس میشد. نان روگن از سایر رستوران هایی که دیده بودم کیفیت بهتری داشت و به نظرم تازه تر بود. البته متاسفانه در مراجعه ی دیگه ای که به این رستوران داشتم سوپ اسفناجشون رو امتحان کردم که متاسفانه به هیچ وجه با سوپ سیب زمینی قابل مقایسه نبود و یک باخت بزرگ برای بلامونیکا بود. نه تنها خوش مزه نبود و دیزاین خاصی نداشت، بلکه حتی از حرارت لازم هم برخوردار نبود.

ساعت ۱۰:۲۷ نوشیدنی ها رسید و ساعت ۱۰:۴۰ هم غذای اصلی. در نگاه اول، میلانوی بلامونیکا، یک پیتزای زیبا اما با طعم معمولی به نظر می­رسید. پیتزا میلانو از گوشت چرخ کرده، تکه های قارچ، حلقه های پیاز و گوجه فرنگی تشکیل شده بود. از لحاظ ظاهری چیزی بین پیتزا های آمریکایی و پیتزای ایتالیایی بود (نه به بزرگی پیتزا های آمریکایی و نه به نازکی پیتزا های ایتالیایی). با مزه کردنِ اولین برش از پیتزا متوجه شدم که حسم درست بوده و بهتر بود که همون استیک رو سفارش میدادم! در مقایسه با سایر غذاهای بلامونیکا (به خصوص استیک) پیتزا اصلاً از طعم خاصی برخوردار نبود و برای چنین رستورانی با چنین فضا و پرسنلی، جا داشت که روی طعم و خاص بودن مزه ی پیتزا بیشتر کار بشه. این طعم از پیتزا رو به راحتی میشه در پیتزا فروشی های بیرون­بر زنجیره ای هم پیدا کرد و نیازی نیست برای خوردن چنین پیتزایی زحمت رفتن به یک رستوران ایتالیایی رو به خودتون بدید.

ارزش دربرابر قیمت:
٨,۵/۱۰

نمیشه بلامونیکا رو رستوران گرانی حساب کرد. از همان دقایق اول که منوی غذاهای اصلی به دستمون رسید تا آخرین دقایق حضورمون در بلامونیکا که منوی دسر ها رو بررسی میکردیم میشد حدس زد که مدیران این رستوران سعی کرده اند تا قیمت آیتم های منو «مناسب» باشد. برای ما ۵ نفر، جمعاً ۱۸۰ هزار تومان فاکتور شد که یعنی برای هر نفر حدوداً ۳۵ هزار تومان (با پیش غذا و دسر) که برای یک رستوران ایتالیایی شیک، واقعاً مناسب هست.

روی هم رفته:
۶,٠/۱۰

بلامونیکا جمعاً رستوران خوبیست. اما فقط تعداد کمی از غذا های این رستوران شما رو راضی خواهند کرد و بهتره پیتزای بلامونیکا آخرین اولویت انتخابتون باشه.

برچسب ها:

عضویت






ادامه

ورود کاربران



ورود