i
f
خلاصه اطلاعات
x
غذا
استیک فیله لاوان
f
تاریخ
۱۳۹۴/۱۰/۰۲
a
نویسنده
حامد باوفا (سردبیر)
نقاط قوت
- کیفیت بالای استیک لاوان
- کیفیت بالای ماهی
نقاط ضعف
- طولانی بودن زمان سرو غذای اصلی
- قیمت و سرو نا مناسب نوشیدنی
- سرو سالاد مغایر با منو
- هزینه اجباری موسیقی زنده
- صدای بیشتر از ظرفیت سالن
- سرو قلیان در سالن مشترک
امتیازات

۵,٠
محیط و نما
۴,٠
سرویس دهی

٧,٠
طعم و کیفیت غذا
۶,٠
ارزش دربرابر قیمت
امتیاز نهایی:
۵,۵/۱۰
کلاس بندی:
دو ستاره
y
y
y
y
y
مقدمه:

رستوران منو (ترنجستان سابق) – تجربه ای خاکستری

رستوران منو (ترنجستان سابق)، واقع در خیابان شریعتی تهران، در محدوده ی تمرکز رستوران های احتمالا شبیه به همی قرار گرفته که مهمترین مزیت رقابتی شان ظاهر و یا متراژ واحد تجاری است. انتخاب رستوران در این محدوده، با هدف «تجربه ی خوب غذا» [و نه صرفا غذای خوب] کار چندان راحتی نیست. خصوصا برای من و پوریا که علاوه بر حساسیت روی تجربه ی خوب، به طرز ناباورانه ای گرسنه بودیم. حمید هم گرسنه بود و هم، دنبال تجربه ای میگشت که موجب تشدید وضعیت سرماخوردگی و حساسیت فصلی اش نباشد.

ترافیک نسبتا سبک محدوده، فرصت مناسبی بود که ما نمای بیرونی رستوران های همسایه را بر انداز کنیم و سعی کنیم تابلوی رستوران هدف را پیدا کنیم. گویا نام رستوران به تازگی از «ترنجستان» به «منو» تغییر کرده بود و ما از این موضوع مطلع نبودیم. به این ترتیب، در یک قدمی رستوران، اطمینانی از رسیدن به مقصد نداشتیم. واژه «منو» هم در تابلوی ورودی مفهومی از «نام رستوران» نمی رساند و حتی تابلویی با عنوان «داروخانه» دقیقا جنب درب اصلی رستوران نصب شده بود و نمای بیرون را با مشکل جدی مواجه میکرد.

محیط و نما:
۵,٠/۱۰

ورودی رستوران منو، با چندین پله، به پایین و سالن اصلی ختم می شود. پله هایی که احتمالا بی تفاوت و با نگاهی خیره به رو به رو –سالن اصلی– طی می شوند. درب محترمانه توسط پرسنل باز می شود و شما به طرز محسوسی، تغییر فضا را احساس میکنید. پیش روی شما نور ملایم و میزهای چوبی است با طراحی تقریبا قابل قبول و فضایی نسبتا بزرگ و سقفی که با ستاره های مدلِ کوچکی تزیین شده است. رو به روی شما استیج موسیقی زنده است. صدا به شدت بالا و بیش از ظرفیت سالن و منطقا آزار دهنده! آن چنان که حتی گفت و گوی معمولی را دچار مشکل میکند و مجبورید کمی بلند تر صحبت کنید. در رستوران، قلیان نیز سرو می شود که در این کلاس فضا، کمی عجیب به نظر می رسد.

سرویس دهی:
۴,٠/۱۰

پس از گذشت زمان دو تا سه دقیقه که درک از فضا تقریبا کامل شده بود، بدون آن که تقاضا یا اشاره ای از سوی ما برای ثبت سفارش مطرح شود، گارسون برای ثبت پیش آمد. با برخورد مودبانه و مناسبی مواجه بودیم که سوالاتمان را درباره منو و رستوران، صبورانه پاسخ میگفت. منویی که در کمال ناباوری فاقد دلستر بود که به نظر من کمی عجیب آمد و گزینه جایگزین آن «کوکتل» بود که با توجه به قیمت نسبتا بالا احتمالا انتخاب مناسب تری برای سرو فضای کافی شاپ بود و نه همراهی غذا
سفارش ما شامل پیش غذا، نوشیدنی و غذای اصلی راس ساعت ۱۰:۳۵ ثبت شد تا ما گرم صحبت و اشتراک نظراتمان شویم که هم گریزی از گرسنگی باشد و هم مجالی برای رستوران تا سرو پیش غذا.

ساعت ۱۰:۴۹ نوشیدنی به همراه نی و ملزومات و کمی قبل تر، شات نوشیدنی میوه های قرمز و خوراک جگر با سس موسوم به ونیزی که برای تیست سرو شد.

ساعت ۱۱، یا به عبارتی بعد از گذشت «۲۵ دقیقه»، پیش غذا –سالاد ویژه– سرو شد و نهایتا ساعت ۱۱:۳۰ غذای اصلی! زمان انتظار مسلما طولانی، غیر منطقی و البته غیر قابل قبول بود. حمید چند باری تصمیم به اعتراض داشت، که به پیشنهاد من و پوریا، منصرف شد. مسلما در این بخش عملکرد خوبی را تجربه نکردیم و طبیعتا امتیاز خوبی هم نمیدهیم.

طعم و کیفیت غذا:
٧,٠/۱۰

نوشیدنی، دو نوع «کوکتل موهیتو – انار» و «سودا – لیمو» سفارش دادیم. کوکتل موهیتو انار نوشیدنی قرمز رنگی بود، با طعم تیز و ترکیب به شدت متناقض که من به هیچ وجه نمی پسندم. در مقابل «سودا – لیمو» تا جایی خوب بود که پوریا دوبار سفارشش بدهد.

خوراگ جگر با سس ونیزی، طعم جالب و جدیدی داشت و تنها مشکلش سرو بی نظم سبزیجات بود که بی حوصله، قطع شده بودند در حالی که طعم خاص و جالبی هم ایجاد نمیکردند.

برای پیش غذا، «سالاد ویژه ترنجستان» سفارش دادیم. [منو همچنان با نام قبلی – ترنجستان – ارایه شده بود]. سالاد متشکل از سیب، پرتقال، کیوی، گیلاس، بادام زمینی، کلم و کاهو و پنیر بود.

پنیر یکی از معیار های اصلی ما برای سفارش این سالاد بود، در حالی که در کل مخلوط سالاد، ۴ یا ۵ تکه بسیار کوچک مکعبی پنیر استفاده شده بود. گیلاس نیز وضعیت مشابه ای داشت. دو عدد در کل مخلوط! سبزیجات نیز با بی حوصلگی تمام، با طول بسیار «بلند» سرو شده بودند که بلع را شدیداً با مشکل مواجه میکرد. کیوی با پوست سرو شد و حساسیت حمید، باعث شد که کیوی ها سهم من و پوریا باشد! انتظار می رفت این نکته که پوست کیوی حساسیت زاست، در سرو سالاد رعایت می شد. خدمه در توجیه کم بودن پنیر دلیل جالبی ارایه کردند: "بعضی ها پنیر دوست ندارند!". حمید هم زیرکانه جواب داد: "میتونستید، پنیر را در گوشه ظرف سرو کنید".

سرو این سالاد، از نظر من «رد مسئولیت» است و به نظر من، سالاد فصل های کارخانه ای بسته بندی شده، به مراتب ویژه تر از چنین سالاد ویژه ای هستند! لذا سالاد ویژه ی ترنجستان در بهترین حالت خود، یک سالاد فوق العاده معمولی است.

برای غذای اصلی، «استیک فیله لاوان»، «ماهی سالمون» و «پاستای آلفردو» سفارش دادیم. استیک لاوان، خوش طعم و خوب بود. حدود ۱۵۰ تا ۱۶۰ گرم فیله گوشت که داغ سرو شد و با سبزیجات و هویج و کدوی رنده شده تزیین شده بود. پخت مورد سفارش من، «کم پخت» بود که به خوبی در طبخ لحاظ شده بود و به طور کلی، غذای رضایت بخشی بود.

پوریا از تجربه ی سالمون اش رضایت کامل داشت و میگفت که ماهی ترد و برشته سرو شده و طعم منحصر به فرد و همچنین ظاهر دلچسبی دارد. پوره ی سیب زمینی، سسی با تنالیته رنگ قرمز و طعمی شبیه به کچاب، با قارچ و خیارشور و سبزیجات با طبخ خاص، سایر مواردی هستند که در کنار سالمون سرو شده بودند. سالمون نیز تجربه ی خوب و قابل قبولی بود.

پاستای آلفردو، سفارش حمید، به گفته ی خودش بسیار پر خامه سرو شده بود و تناسب بین حجم پاستا و سس آلفردو به خوبی رعایت نشده بود و لذا پاستای رستوران منو، برای شخص پاستا بازی مثل حمید، تجربه بکر و ویژه ای محسوب نمیشد.

ارزش دربرابر قیمت:
۶,٠/۱۰

غذاهایی که ما سفارش دادیم در رده غذاهای گران قیمت منو بود. رستوران منو از مشتری، حق سرویس و مالیات بر ارزش افزوده دریافت نمیکند. در حالی که به نظر می رسد، این مقدار روی قیمت غذا ها از پیش لحاظ شده است و منو از حیث فاکتور «ارزش در برابر قیمت» دچار مشکلاتی است. در شرایطی که رستوران «دلستر» سرو نمیکند (چرا؟)، انتخاب نوشیدنی غیر از نوشابه ساده، بسیار غیر اقتصادی و حتی غیر منطقی است. به عنوان مثال ۱۵۰۰۰ تومان صرف کوکتلی که قرار است به عنوان نوشیدنی همراه غذا سرو شود.

منو همچنین برای هر نفر، مبلغ ۱۲۰۰۰ تومان، هزینه ی موسیقی زنده لحاظ کرده است که با توجه به تجربه ی بد موسیقی با صدای بیش از ظرفیت سالن، توجیهی ندارد. ضمن اینکه شما، حق انتخابی بر گوش دادن و یا ندادن موسیقی بد ندارید! موسیقی در هر صورت، با کسر هزینه، به گوش و جیب شما تحمیل شده است.

روی هم رفته:
۵,۵/۱۰

«ترنجستان – منو – تیست» سه نامی است که در بخش های مختلف رستوران به چشم می خورد و رستوران در مشخص کردن دقیق نام، بسیار ضعیف عمل کرده است. در هر صورت با استناد به صحبت های عوامل رستوران، آن را «منو» خطاب میکنیم.

منو روز های جمعه، غذای ایرانی نیز سرو می کند. هم چنین بسیاری منو را با کاربرد «کافی شاپ» انتخاب میکنند. کافی شاپی که با سرو قلیان گریزی به سفره خانه هم میزند. این در حالی است که ما در قامت یک رستوران در آن غذای ایتالیایی و استیک سفارش دادیم! لذا به نظر می رسد منو برنامه ی خاصی برای هدف گذاری طیف خاصی از مشتری ندارد و اساسا علاقه ای ندارد در نوع مشخصی از انواع رستوران ها طبقه بندی شود یا برند باشد. حتی موزیک، طیف خاصی را نشانه نمی رود. پاپ است و احتمالا با این نوع از کاربرد تطابق دارد.

علی رغم کیفیت خوب غذا، زمان انتظار زیاد است و قیمت ها غیر اقتصادی. برخورد کادر مدیریت و خدماتی رستوران مناسب و مودبانه است و از این حیث عملکرد قابل قبولی دارد.

در نهایت، به عقیده من، منو، تجربه ای است خاکستری. تجربه ای که نه می توان آن را مطلوب خواند و نه بد. تجربه ای است میانه که لب تیغ قدم می زند و در ادامه، چاره ای جز تغییر و پیشرفت ندارد.

برچسب ها:

عضویت






ادامه

ورود کاربران



ورود