i
f
خلاصه اطلاعات
x
غذا
باگت استیک چیلی
f
تاریخ
۱۳۹۴/۱۰/۰۲
a
نویسنده
سیاوش نوروزی
نقاط قوت
- نما و دکوراسیون خلاقانه و زیبا
- سرویس دهی تا آخرین ساعات شب
- وجود نوشیدنی های طبیعی در منو
- داشتن پارکینگ اختصاصی
- ۱۰ دقیقه WiFi رایگان
نقاط ضعف
- استفاده از نان جو با توجه به سنگینی و طعم نامناسب برای غذاهای فست‌فودی
- قیمت نسبتاً گران در بخش ساندویچ ها
امتیازات

٩,٠
محیط و نما
۵,٠
سرویس دهی

۴,٠
طعم و کیفیت غذا
۵,٠
ارزش دربرابر قیمت
امتیاز نهایی:
۶,٠/۱۰
کلاس بندی:
سه ستاره
y
y
y
y
y
مقدمه:

حدوداً یازده، یازده و نیمِ شب بود که بعد از تماشای یک کنسرت ارکستر سمفونیک نه چندان جالب (!) با پوریا و حمیدرضا و ریحا، از تالار وحدت خارج شدیم و سوار ماشین من شدیم تا به قصد رسوندنِ بچه ها به منزل، به سمت شرق تهران بریم. از اونجایی که دیر وقت بود و همگی بعد از تماشای یک کنسرتِ بی کیفیت و خسته کننده، گرسنه بودیم، تصمیم گرفتیم قبل از رفتن به خونه، شام رو با بچه ها دور هم در یک فست فود صرف کنیم. فست فودی که هیچ کدوممون تاحالا نرفته باشیم و برای هممون جای جدیدی محسوب شه. «باگت» فست فودی بود که این شرایط رو داشت...

محیط و نما:
٩,٠/۱۰

شعبه ی تهرانپارسِ باگت، فست فودِ بزرگیه با نمای سراسر شیشه ای. حدوداً ظرفیت پذیرایی از ۷۰ نفر رو در دو طبقه داره و پارکینگ اختصاصی هم داره که باعث میشه خیالتون از جای پارک خودرو راحت باشه.

رنگ برند باگت «سبز» هست. احتمالاً دلیل انتخاب چنین رنگِ نامتداولی در صنعت غذا و فست فود، استفاده از نان جو و نمادی از اهمیت به سلامتی از سوی مدیران و صاحبان این برند باشه. رعایت این رنگبندی در باگت به خوبی اتفاق افتاده؛ تا اونجا که علاوه بر رنگ آمیزی دیوار ها، صندلی ها و لباس فرم پیشخدمت ها با تنالیته سبز، فضای سبز طبیعی هم به بهترین نحو در دکوراسیون گنجانده شده. در نقاط مختلف این فست فود، گلدان های بزرگ و سبز رنگ توجه شما رو به خودشون جلب میکنند.

میشد احساس کرد که طراحِ دکور، علاوه بر اینکه در چیدمان و مدل های میز و صندلی ها تنوع جالبی ایجاد کرده بود به حفظ حریم شخصی و فاصله ی میز ها از یکدیگر هم توجه کرده بود. همینطور نور پردازی در باگت نیز با سلیقه انجام شده بود؛ نور به قدر کافی روی هر میز بود بدون اینکه چشم مستقیماً از دیدن منبع نور اذیت بشه. لازم به ذکره که باگت از سیستم تهویه مطبوع خوبی هم برخورداره.

در بحث موسیقی هم به روال عادی و روتینِ رستوران های همه‌پسند، موسیقی ملایمی از جورج زمفیر –نظیر موسیقی هایی که معمولاً در لابی هتل ها شنیده میشه– پخش میشد که البته بلندی صداش کمی برای اون ساعت از شب و خلوتی رستوران آزاردهنده محسوب میشد.

سرویس دهی:
۵,٠/۱۰

ساعت ۲۳:۴۸ وارد باگت شدیم. نمیدونم بخاطر دیروقت بودن و خلوت بودن رستوران بود یا نه، ولی کسی از پرسنل با توجه به تعدادمون، ما رو به میز یا ناحیه خاصی از فست فود راهنمایی نکرد. پس از ورود به رستوران مستقیم به دو باجه ی سفارش­گیری می رسید که در بالای باجه ها هم بر روی نمایشگرِ LCD بزرگی، منوی اصلی رستوران تعبیه شده. متاسفانه در هنگام ورود از این نمایشگر عکسبرداری نکردیم و در هنگام خروج هم نمایشگر رو به دلیل تموم شدن ساعت سفارش­گیری خاموش کرده بودند. با دیدن منو متوجه خواهید شد که غذای اصلی و خاص این رستوران، ساندویچی تحت عنوان «باگت...» هست. علاوه بر آن پیتزا، برگر و مرغ سوخاری دیگر دسته های غذایی این فست فود هستند. روی منو انواع نوشیدنی ها از جمله موهیتو و آب پرتقال طبیعی و پیش غذا هایی نظیر بال سوخاری، قارچ سوخاری و نان سیر خود نمایی میکنند. ساعت ۲۳:۵۲ سفارش غذا دادیم و در طبقه ی بالا مستقر شدیم. سفارش ما شامل باگت استیک چیلی، باگت چیکن کرم و پیتزا پپرونی بود و برای نوشیدنی هم موهیتو میخواستیم که تموم کرده بودند و به جای اون، نوشابه گرفتیم. در هنگام سفارش­گیری، نمایشگری نیز به سمت شما گذاشته شده تا جزئیات سفارش خودتون و جمع قیمت و... رو بتونید مشاهده کنید. در ضمن آشپزخانه ی فست فود باگت تهرانپارس از طبقه ی بالا قابل مشاهده هست.

در باگت، پس از ثبت سفارش به شما یک شماره ی میز داده میشه تا روی همون میزی که به انتخاب خودتون مستقر میشید بذارید تا پیشخدمت، هنگامِ تحویل غذا بتونه شما رو راحت تر پیدا کنه. سرویس بهداشتی در طبقه بالا قرار داره که به شدت هم تمیز و شیک هست. علاوه بر این، اگر در طبقه بالا بنشینید، در اونجا سکویی وجود داره که روی اون چنگال، سس، نمک و فلفل و... پیدا میکنید. باگت، ده دقیقه اینترنت وای­فای رایگان در اختیار مشتریانش میذاره که اگه عضو باشگاه مشتریان این فست فود بشید، این محدودیت زمانی برای شما افزایش پیدا میکنه.

نکته ای که در بحث سرویس دهی همیشه توجهم رو در رستوران های مختلف جلب میکرد و دیروقت رفتنِ ما به باگت باعث شد تا این بار این اتفاق در این فست فود هم برام تکرار بشه، خاموش شدن چراغ ها، قطع شدن موسیقی و شروع به جمع آوری صندلی ها و... بود که پس از ده دقیقه از رسیدنِ غذا به روی میز ما اتفاق افتاد. فکر نمیکنم ده دقیقه زمانی باشه که چهار نفر بتونن غذایی که تازه به دستشون رسیده و احتمالاً داغ هم هست رو تموم کنن. بنابراین وقتی عده ای در رستوران هنوز در حال صرف غذا هستند این رفتار تا حدی توهین آمیز محسوب میشه و علاوه بر اینکه آرامش مشتری رو بر هم میزنه، به نوعی این معنی رو میرسونه که باید زودتر غذاتون رو تموم کنید و از رستوران خارج شید! منطقاً پرسنل و مدیران رستوران ها باید بعد از تمام شدن ساعت سفارش گیری، منتظر تمام شدن غذای مشتریانِ آخر خودشون باشن و بعد، مراحل جمع آوری و نظافت رو شروع کنند.

طعم و کیفیت غذا:
۴,٠/۱۰

چهار دقیقه به ۱۲ شب مانده بود که نوشیدنی ها رو برامون آوردن و چهار دقیقه هم از ۱۲ شب گذشته بود که غذای ما رسید. لازمه بگم در باگت به همراه آب معدنی، برای شما مقداری یخ هم آورده میشه. نکته ی قابل توجه و تحسین، برچسب گذاری ساندویچ ها بود. روی ساندویچ های این فست فود که «باگت» نام دارند برچسب های چاپی و خوش سلیقه ای خورده بود که نوعِ باگت رو مشخص میکرد. ساندویچ من، «باگت استیک چیلی» بود که تقریباً اصلی ترین غذای این فست فود به حساب میاد. همون طور که بالاتر هم اشاره کردم، در فست فودِ باگت از نان جو برای ساندویچ ها و پیتزا ها استفاده میشه. شخصاً اعتقاد دارم طعم نان جو، طعمی نیست که برای پیتزا مناسب باشه و اون طعمِ نسبتاً شیرینی که به پیتزا میده میتونه ریسکِ بزرگی برای سرآشپز باشه. حمیدرضا و ریحا که پیتزای «پپرونی» رو –با اون ظاهر وسوسه انگیزش– سفارش داده بودند هم با من در این قضیه هم عقیده بودند. علاوه بر این جویدن و هضم نان جو هم به نسبت نان گندم سخت تره و ممکنه شما رو مثل ما، قبل از خواب به معده درد دچار کنه!

و اما در مورد محتویاتِ باگت استیک چیلی:

گوشت موجود در ساندویچ، به خوبی پخته شده بود؛ بسیار نرم، خوش طعم و تا حدی آبدار بود. علاوه بر پنیر، سبزیجات مختلفی از جمله فلفل دلمه ای و گوجه فرنگی در این ساندویچ دیده میشد. در کمال حیرت، با خوردنِ این ساندویچ، چندان احساس تند بودن از اون نخواهید کرد و اگر طرفدار غذاها و طعم­های تند هستید مجبور میشید خودتون فلفل اضافه کنید و تنها گزینه برای شما در باگت، فلفل سیاه هست که بصورت پودر شده در بسته ­بندی ­های تک نفره عرضه میشه. نکته ی دوست داشتنی در مخلفات این ساندویچ، نحوه و سایز خرد شدن سبزیجات بود که باعث میشد علاوه بر اینکه طعم ساندویچ رو بهتر کنند، بتونید لطافتشون رو هم زیر دندونتون احساس کنید. نهایتاً گفتن این نکته لازمه که گوشت و مخلفاتِ ساندویچ، درون نان جو به شکل خوبی قرار داده شده بودند و نمیشه گفت خوردنِ این ساندویچِ نسبتاً پر ملات سخت هست؛ اما متاسفانه انتهای نان بسته نبود و برخی مخلفات از اونجا بیرون میریخت.

ارزش دربرابر قیمت:
۵,٠/۱۰

«باگت» های فست فودِ باگت نسبت به حجمشون گران محسوب میشند. با پرداخت رقم مشابه، جدا از نوشیدنی، میتونید یک پیتزا و یک سیب زمینی، یا یک مرغ سوخاری سه تکه به همراه قارچ سوخاری سفارش بدید که این مقایسه ی ساده، به تنهایی نشان دهنده ی گران بودن یک غذای «غیر کمبو» نسبت به دیگر غذاهای همان رستوران، برای یک فست فودِ همه‌پسندِ زنجیره ایِ صاحب برند است. حال آنکه با توجه به طعم قابل پیشبینیِ «باگت استیک چیلی» و ریسکِ استفاده از نان سنگینِ جو در آن، تا حدی پرداخت چنین هزینه­ای غیر عقلانی به شمار میره! پیشنهادِ من برای بهترین و به صرفه ترین تجربه در باگت، مرغ سوخاری است.

روی هم رفته:
۶,٠/۱۰

«باگت تهرانپارس» در کل فست فودی متوسط به شمار میره که در بحث طراحی بصری و دکوراسیون، بهتر از حدِ انتظار ظاهر شده ولی در بحث غذا، ریسک هایی کرده ک شاید باعث شه اقبال کمتری داشته باشه و هر سلیقه ای رو جذب نکنه. اگر مدیران و صاحبان این برند، به جزئیاتِ غذا های خود هم مثل جزئیات دکوراسیون و المان های بصری، ریزبینانه نگاه میکردند تا به حال موفقیت بیشتری برای خود کسب میکردند.

برچسب ها:

عضویت






ادامه

ورود کاربران



ورود